De Sjors verandert in Robbedoes (1969)- aflevering 2: Een ratjetoe van De Familie Zeerob tot Scotty Clay

In 1969 stond de Sjors vol afgrijselijke strips. Strips die je snel wil vergeten. Let wel. We hebben het niet over Billie Turf of Wimpie, die hebben we tenminste nog onthouden. Nee er stonden hele achterlijke verhalen in, volstrekt anoniem en karakterloos. Humpie Hunebed de superspion? Wel eens van gehoord? 1969-nr 1. Nee, natuurlijk niet. Op patrouille met Zip Nolan van de motorbrigade. Een vreselijke Engelse strip. En misschien wel het ergst: De avonturen van Scotty Clay, met zo'n vreselijk raar hoofd vanwege een modern kapsel. Ook raar, maar wel erg Platinatijdperk zijn de  Amerikaanse strips, die toen al 69 jaar oud waren zoals: de familie Zeerob, oftewel de Katzenjammer kids. Zelfs de naam van Rudolph Dirks staat er nog. Van pionier van het stripverhaal naar een pagina in een lullig Hollands blaadje. Leuk in 1900, maar in 1969 niet echt. Ook Little Henry uit de jaren 30 heeft hier een opleving en naamsverandering ondergaan (Kleine Driekus). Gewoon wat goedkope strips bij elkaar geschraapt. Daar hoeven geen rechten meer voor betaald te worden, dus hupsakee. Toch ging de tijd niet helemaal voorbij aan het blad.

Wordt vervolgd

 

 

De Sjors verandert in Robbedoes (1969)- aflevering 1 De goden van Robbedoes

Ooit was de Sjors een buitengewoon oubollig en vervelend weekblad, hoewel de kinderen uit die tijd dat misschien anders beleefden. Dat zal dan eerder zo geweest zijn omdat ze niet beter wisten dan dat er niet beter was. Het gras was in dit geval echt groener aan de andere kant, maar wat wisten de Provinciaalse kindjes uit Lemmer of Julianadorp nou van die andere blaadjes. De Pep (sinds 1962) was wel voor zeer vooruitstrevende gezinnen. Die kregen het beste uit de Belgische Kuifje en de Franse Pilote. De Robbedoes was van een andere superieure planeet. Hier tekenden de goden hun strips. Het ene meesterwerk na het andere. Hier zien we ze in 1958.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ondertussen lazen de Hollandse en Friese kindjes en die uit alle andere afgelegen Provincies uit armoede Sjors en Sjimmie van Frans Piët, die striptekenen eigenlijk lang niet zo leuk vond als muziek maken, maar ja. Het verdiende beter. Er waren nog veel ergere strips, meestal afkomstig uit Engeland en achteraf gezien dus heel raar, maar wist de argeloze Sjorslezer veel? Billie Turf, Wimpie met zijn rare dromen. In de loop van de jaren zestig sijpelde zo nu en dan wat beters door. Het fascistische Opkomst en ondergang van het keizerrijk Trigië bijvoorbeeld met de voortdurende verbeten koppen van Janno, Trigo, Brag of Perik en die vuile groene untermenschen van Cato, een soort groene Aziaten. Natuurlijk met verradelijke trekjes. Die kregen gelukkig altijd hun verdiende loon. 

In 1969 voltrok zich de wonderbaarlijke verandering die leidde tot de Sjors die wij kennen en zo blijkt nu, omdat we er nu over schrijven, een verpletterende indruk maakte. (rara hoe oud zijn wij?). Wat was die oude Sjors in 1969?

Wordt vervolgd

Een aardige man

Van de pot gerukte Majolica Humidor

We zijn opeens weer (even) terug geslingerd naar het ware Platina tijdperk. Door dit nogal wanstaltige en tegelijk onweerstaanbare opmerkelijke ding. Het is een humidor, een bevochtiger voor sigaren. De reden is natuurlijk dat we als een rode lap op een stier reageren op de majolica Happy Hooligan of zijn neef Gloomy of oom Moresnet (met monocle en waarvan we net een hoofdflesje met een kurk hebben bemachtigd). Nu dus deze humidor. Verbijsterend. De verkoper wees al op een soort jacht scene die we hier afgebeeld zien, Happy Hooligan als stervend wild op de deksel van de sigarenbevochtiger. De voorzijde toont een plaatje dat hier weinig mee van doen heeft. Het hondje heeft een bot te pakken dat door twee kwajongens, die door het raampje vol verwachting de uitkomst afwachten van hun snode plannetje, een aan het tafelkleed vastgemaakt bot vast heeft en er aan trekt. We zien verstild het gevolg. Mijnheer zijn kopje koffie is op de grond aan het vallen. een tegelvloer , dus dat beloofd niet veel goeds! Er zat niets in of hij heeft net ingeschonken. Hij heeft de kan nog in zijn hand. Lachen! Happy Hooligan, zal zoals altijd, wel weer de schuld krijgen. Zou hij daarom stervend op het deksel liggen. En waarom die rare handschoenen? En nog belangrijker: heeft Mel Birnkrant deze wel?

Kunst op straat

Niks met het Platina-tijdperk te maken? Dat hadden jullie gedacht. Deze doos met fritten had net zo goed betekend kunnen zijn door George McManus, de echte uitvinder van de klare lijn. 

En nog een

 

Nog meer grijze avonturen van Bruintje Beer

 Bewijsnummer 2 voor de grijze crisis-reeks

 

Reguliere uitgave met vermelding uitgever

Regulier uitgave. Achterkant met reclame

 

Grijze crisis uitgave met andere afbeelding en grijze omslag

Achterkant grijze crisis uitgave zonder reclame

Bruintje Beer's Friese avonturen

In de wirwar van Bruintje Beer reeksen uit de jaren 30 en begin jaren 40 kun je helemaal verdwalen. Dat was al met de bekende handelsblad reeks waar we in voorgaande berichten al over hebben gezeverd. Nu de Corona crisis op zijn piek is moeten het toch even over echt belangrijke zaken hebben. De Friese reeksen van dit beertje. Het zijn leuke kleine boekjes en het zijn er veel meer dan de 24 delen van de andere reeks, want er staat maar een verhaaltje per boekje in. Ieder boekje heeft dus een eigen titel. Wel zo leuk. We hebben de Premie Leeuwarder Nieuwsblad reeks en de Premie Nieuwsblad van Friesland reeks. Die zijn al nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Soms is Bruintje opeens Bruin dan beleefd hij opeens weer Vroolijke avonturen. Zo vrolijk zijn ze vaak niet. Eerder wat vervreemdend en beangstigend door de verstilde plaatjes en de uitdrukkingsloosheid van Bruintje. Een beer toont geen emoties. Net als Engelsen natuurlijk, althans vroeger. De Friese boekjes hebben een fijn lichtbruin tot gelig kartonnen omslag. De ruggetjes zijn vaak versleten, de kaftjes los. Vele boekjes, ook in de online catalogi hebben geen omslag. Prachtig allemaal. We hebben inmiddels heel wat van die wrakken binnengeharkt, je moet wat ten tijde van crisis. De boekjes vullen een leegte. Na uitgebreide studie waarbij de ene reeks van d eandere werd gescheiden zaten we met nog enkele deeltjes die van beide Friese reeksen afweek doordat de kleiner waren, een grijs kartonnen omslag hadden en geen naamsvermelding van de uitgever op de voorkant. Ook geen Brambergen-, Batavus- of Draisma levertraan reclame op de achterkant. Helemaal niks. Gewoon grijs. Nog leuker is de afwijkende afbeelding op de voorkant. Hieronder volgende de bewijzen.

Reguliere reeks met opdruk uitgever en bruingeel kartonnen omslag

Achterkant reguliere uitgaven met reclame

De grijze crisis uitgave met grijze omslag en ander plaatje

Grijze achterkant crisis-uitgave zonder reclame

Update knipsels

We wisten nog niet wat we in huis hadden gehaald. Nu wel, een beetje. Maar liefst 4109 stroken van Bulletje en Boonestaak, Neerlands beste Platinatijdperkstrip en ze wisten ook wanneer ze moesten stoppen. Precies in 1937, het einde van het Platinatijdperk. Ieder knipsel is een juweel, we verliezen ons erin. Van iedere achtergrond druipt het socialisme. De arbeiders klaagden ook steen en been, toen ze het waagden, uit misplaatste bezuigigingsoverweging, de strip te stoppen in 1931. Aldus Willem Drees Sr die het voorwoord schreef van het boekje: In de ban van Bulletje en Bonestaak Kooiman & Stoovelaar 1977). Zijn zoontje (Drees Jr?) heeft direct een brief geschreven naar de krant. Want dat kon toch niet. De onderzoekers kwamen er inderdaad achter dat tussen 6 februari en 2 november 1931 Het Volk Bulletje en Boonestaakloos was. Een ernstig gemis. Ook kwamen ze er achter dat er heel veel verhalen nooit in boekvorm zijn verschenen. Daar heeft Boumaar later wat aa gedaan, gelukkig. Wij kijken nu ademloos naar al die stroken. Het is teveel. We zullen een glimp van onze ontdekkingen prijsgeven. Strook 1000 van 13 augustus 1925.

 

 

Strook 2000 van 22 december 1928

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

en het laatste plaatje van 17 november 1937 waarbij de makers een buiging maken naar het publiek:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En hier eindigt het verhaal van de avonturen, die Bulletje en Bonestaak op hun wereldreis beleefden. Wij hopen, dat onze lezers zich er niet al te erg bij verveeld hebben!.....

Waardepapier uit 1922 tot 1936

Wonderbaarlijke schatvondst gedaan. Een prachtige verzameling krantenknipsels met nagenoeg alle stroken van Bulletje en Boonestaak. Een van de weinige echt goede platinatijdperk strips van eigen bodem. Over de schrijver en de tekenaar is veel te melden, maar dat komt later. Nu zijn we vooral verbaasd dat deze knipsels het al die tijd hebben overleefd. Dat ze de dans zijn ontsprongen. Geen radicale opruimer die dacht, oud papier weg ermee. Of, in de koude winters die er toen nog waren, de fik er in. We bewonderen de persoon, waarschijnlijk postuum, die vanaf 18 augustus 1922, veertien jaar lang alle stroken netjes heeft uitgeknipt, ze ook niet heeft ingeplakt, maar los bewaard in mooie met een touwtje samengeknoopte bundeltjes. Ze liggen nu voor ons. We zijn even sprakeloos. Per ongeluk al de eerste twee bundeltjes los geknipt. In ons wilde enthousiasme om ze te tellen. Te kijken of er niets ontbreekt. Dat laatste geloven we niet. De bundeltjes zijn te gedisciplineerd geknipt en samengebonden. En, wat moest je anders, als kind in die jaren. Niet alleen bewondering voor de knipper, maar ook voor zijn nazaten en de heldere kringloopwinkelverkoper die ze op de markt heeft gezet. Nu moeten wij nog de verantwoordelijkheid op ons nemen de knipsels te bewaren via digitale weg. Een hele opgave, maar de wil is er en het besef. Nu nog al die knipsels gaan lezen, vooral de achterkant. 

Bijkantoor Den Haag

Nog steeds geheel Corona-proef blijven we dicht bij huis. Een onuitputtelijke bron natuurlijk, die oude boekjes. En er zijn maar weinig echte kenners. Van Sinterklaas kregen we deze drie prachtig ingebonden exemplaren van deeltje 2, 5 en 6. Met als onverwachte bonus, deel 6 van bijkantoor Den Haag. Van emotie trillend, is de foto onscherp. Trouwens uitgaven uit Groningen vertonen, alle 24 deeltjes, helemaal geen telefoonnummer. Dat was blijkbaar tot 1941 nog niet doorgedrongen. Wat ook heel fijn is, alleen al vanwege die bijkantoren is dat de inbinder, de kaftjes heeft meegebonden. Alles ook lekker ingekleurd tot aan het einde. Daar hadden kinderen toen nog de tijd voor. Misschien gaan wij in de kerstvakantie ook lekker met kleurtjes aan de slag. Kleur Bruintje maar bruin!