The other Gus

Een tijdje terug waren we in de ban van Gus Dirks, broer van en met een nogal tragische levensloop. Leuke tekeningetjes van insecten maken (Bugsville) en je dan voor je kop schieten. Je broer gaat gewoon door en wordt nog beroemder (en schijnt een behoorlijke grappenmaker te zijn geweest). Er is nog een tweede Gustav, ook niet zo bekend meer en heeft op een rode maandag ook weleens de Katzies getekend. Gus Mager had de smaak echt te pakken met zijn eigen strip Hawkshaw the Detective, volgens een contemporaine uitknipper van stroken en Zondagse pagina's een strip met een heel wat betere plot dan Dick Tracy of Rip Kirby. Vanaf vandaag aan de andere kant een doe het jezelf boek uit 1916. Print knip en plak. Veel plezier!

D-Day

Wie is de Koning van het Platinatijdperk? Milton Caniff? Je zou het haast denken! Wat ons betreft Frank King, de Koning der tekenaars en verhalenvertellers!

Even niet opgelet

In het treurige verzamelaarsbestaan van onze leden is het verzamelinstinct een van de constante factoren. Altijd de zintuigen gespitst om iets uitzonderlijks op de kop te tikken. Tussen alle bedrijven door althans, want er moet ook nog geleefd worden en gewerkt. Tsja ook voor onze leden zijn deze banaliteiten niet vreemd. Het liefst zaten wij natuurlijk wel als een heer in een luie stoel op slot Bommelstein, maar niet dus. Zo komt het voor dat het schieten van  zeldzame prooien zo tot de dagelijkse routines gaat behoren dat zelfs topvondsten even tussen het een en het ander worden gedaan. Gisteren tussen de boodschappen door en het bereiden van een smakelijke doch voedzame maaltijd ging het mis. Net te laat, waardoor een topstuk voor een habbekrats weg ging naar een ander. Snik. Bye bye Happy Hooligan. Jou zal ik nooit meer vinden (zo werkt het zieke brein van de verzamelaar). Dat zal ons leren!

Maak je eigen pocketboek anno 1911

Veel handiger zo.

Haarlemse stripdagen

Het platform ter bevordering van het Platinatijdperk heeft afgelopen weekend een tweekoppige delegatie gestuurd naar de Haarlemse stripdagen. Een kop op zaterdag en de andere op zondag. Het viel weer niet mee. Het blijft een harde confrontatie met onszelf. Met diegenen die we niet meer zijn. Met de arrogantie  van de ouder geworden betweter zijn we geneigd te oordelen. Oordelen over het voortdurend zelfde aanbod, het gebrek aan verrassingen, zelfs over het uiterlijk van de gemiddelde bezoeker. Man van middelbare leeftijd net iets te dik, wijkende haargrens, altijd een tas of rugzakje of zo'n briefje in de hand en dan nerveus door de bakken neuzen. Goede dingen waren moeilijk te vinden, maar wat is goed? Er is ook veel nieuw initiatief van enthousiaste jonge talenten, die een stripboekje hebben gemaakt. Alom bewondering voor hen. Wij hebben dat nooit kunnen opbrengen en staan er helaas niet meer voor open. Met nieuwe oogkleppen staren we terug in de tijd, ver terug. Niet naar het recente verleden, waar de bakken op de stripdagen vol van zijn, maar naar de oertijd van het stripverhaal waarmee wij hier in Yurp eigenlijk geen band hebben. Wij begrepen die Amerikanen toen ook al niet. Wij hadden Kuifje en Robbedoes nodig en een beetje Pep. Dat is onze stripcultuur. Dat willen we allemaal terugvinden daar in zonnig Haarlem. De stukgelezen Lucky Luke' s, de Pep op de deurmat, de boeken waarin je voor het eerst je naam hebt geschreven en die van je broer had doorgekrast. Nu is het boek van jou. Geen wonder dat er geen Buster Brown boeken lagen, geen Gumps, geen Cupples en Leon boeken.... Daarvoor moet je immers een grote stap zetten, uit je tempo-doeloe-comfortzone en dan gewoon met open vizier kijken naar het Platinatijdperk. Een oceaan van ontdekkingen ligt voor je. Dat zie je niet als je naar je navel blijft staren. Daarom zijn wij van het Platinatijdperk geworden wat we zijn en gebleven wat we waren, ontdekkingsreizigers! 

Geen wonder dat de stripdagen zoals altijd een beetje tegenvielen. Misschien hadden we beter moeten kijken, misschien wel naar het heden.

Het antwoord

Antwoord: Buddy Tucker and his friend. Een obscuur juweeltje van Outcault. Leuk met dieren, dat kan toen allemaal nog in het Platinatijdperk. Beren mochten aan een touwtje als huisdier en in slangen kun je een knoop leggen. 

This is the rat

Een raadseltje voor de zondag. Wie o wie weet waar deze schitterende gevechtswolk uit komt? 

Wie is de peper en wie is de zout

Uit onze Platinatijdperkzoutvaatjes verzameling. Is is ook nog een Hans en Fritz Katzenjammer met de kapitein als olieflesje, maar die is onbetaalbaar. 

In ieder geval kwam zoutvaatje Jeff eindelijk. Helemaal overgevlogen vanuit Canada. Volg hieronder hun blijde hereniging:

He, he wat een reis. Hallo mensen!

He! Mutt, jij hier helemaal in Yurp!

Zullen we een beetje lol maken?

We kunnen wat Europeanen op hun bek timmeren!

He, man, doe niet zo klef. Ja ik heb jou ook gemist!

Nou kom op op. Actie!

Laten we ze zien, hoe wij Amerikanen dansen!

Voel jij dat ook? Volgens mij hebben we gaatjes in onze hoed?

Dat wist je al...he? De hele tijd al? Je bent zo stil?

Flippen met flip

En dan denk je iets bijzonders te hebben. Wordt de markt ineens overspoeld met Flip the Frog vaasjes. In allerlei variaties, in verschillende maten, in kleur en een nieuw type (Flip met vriendinnetje). Er moet wel voor in de buidel getast worden. Dat wel. Een schrale troost.

Those amazing Frank King banners: fall

The mysterious Carl Hurlbut with Osgar und Adolf:such an unwellness

Meet the Celluloids

Treurhoofdje

In het Platinatijdperk vinden we nog echte pittige karakters, lang niet zo zoutloos als de meeste hedendaagse typetjes. Popeye heeft diepgang. Dat zien we zelfs aan de contemporaine merchandise. Een treurig hoofdje. Daar steekt wat achter. Is het uit met Olijfje? Of is het iets fundamenteels? Ook Popeye had tussen al zijn bravoure in en het voortdurende vechten waarschijnlijk last van depressies. Altijd maar die pijp. Zijn tanden zullen ervan uitgesleten net als de walvisvaarders van Treurenburg. 

Don't do it Ignatz!

Een scheepslading Mutten en Jeffen

Wachten op Jefke. Nou het manneke is gearriveerd en in allerlei vormen. Van Gips, van porselein en celluloid. Excuses voor de overdaad aan Mutten en Jeffen, maar zij zijn op het moment even de iconen van ons geliefde tjdperk.
Nieuwe stukken voor het huisaltaar. Ach het zal wel weer overgaan.
Vooralsnog wat prachtige oude koppen. Van zulke mooie plaatjes knapt dat stoffige internet tenminste een beetje op.  

Een 105-jarige baby over de vloer

Bij ons kruipt er sinds kort en langs de torenhoge boekenkasten vol Platinatijdperkjuweeltjes en langs de diepe ladenkasten vol originele "sundays", langs plaggenstapelingen van "paperclippings" van complete jaargangen van de dailies een 105-jarige baby over de vloer. Zo blijven ook wij en ondanks het stof van uit elkaar vallend papier, jong. Het ventje maakt ons blij. 

Wachten op...

Inspiratie. En tijd, maar om jullie lezertjes (of kijkertjes) zoet te houden, alvast maar een plaatje met een nietszeggend praatje. Prachtige karaffen van onze kistzitters Mutteke en Jefke die daar maar op blijven zitten tot er misschien een leuk klusje voorbij komt. Kunnen ze weer eens een kippetje afkluiven. Eigenlijk zijn het heel erge 21e eeuwse flexwerkers. Een slechte foto, maar de vaagheid past wel bij hun gemoedstoestand. Morgen meer inhoud... misschien.

 

Een gekoesterd wrak

Als bijvangst van een waar topstuk uit het Platinatijdperk zat een "Jimmy" van Swinnerton uit 1905, stijf van het plakband. Eerst dachten we wat moeten we daarmee? Nu een tijdje zijn we ons toch gaan hechten aan zo een boek. Ook wij, waarschijnlijk 109 jaar na Adrianna De Graff uit west Sayville, N.Y., koesteren dit exemplaar, misschien kunnen we het nog een aantal decennia behouden voor de volgende generatie.