720/109 en 720/111 uit de Nerlich & Co catalogus 1906/1907

Overal is geld mee te verdienen en gelukkig zijn er die vergeten warenhuizen catalogi, pagina voor pagina, te koop aanbieden zodat wij even kunnen meespieken. Als trotse bezitter van een enkel product hieruit, zo blijkt nu een deel van 720/109 (niet afgebeeld), hebben we hieruit enkele conclusies kunnen trekken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het betreft zogenaamde Novelty Tobacco Jars uit de catalogus van het chique warenhuis Nerlich & Company uit Toronto, waar we graag even in zouden rondlopen in 1906 of daar omtrent. Vermoedelijk waren er dochterfirma's in de belangrijkste Amerikaanse steden. Zo hebben we iets over Detroit kunnen vinden. Op pagina 19 uit de catalogus voor de jaren 1906 en 1907 vinden maar liefst twee Happy Hooligan Tobacco Jars, een kleine (720/109) en een grote (720/111). 

 

 

 

Van de laatstgenoemde hebben we slechts de deksel, niet de hier afgebeelde met het rokende hondje, maar de andere genoemde, dat het topstuk is van onze majolica verzameling, met een stervende Happy Hooligan (zie eerder bericht- hier was vreemd genoeg een Foxy Grandpa pot onder gezet, die we nooit gekregen hebben). Er is helaas een andere maar wel vergelijkbare en perfect passende pot ondergezet, zonder het hier afgebeelde plaatje van Happy Hooligan en zijn oom. We zoeken dus nog de bijbehorende pot en niet die met dit spuuglelijke jachttafereeltje. De prijs is $16 voor een dozijn. Geen geld!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn ook andere exemplaren bekend met bijvoorbeeld Foxy Grandpa. Graag zien wij er een met Alphonse & Gaston of de Katzenjammer kids. 

De catalogus heeft nog meer verrassingen in petto! 

Wordt vervolgd

Waar Turkenburg de mosterd vandaan haalde

Bij Frank King dus. We zien plaatjes die letterlijk zijn overgetekend. Het kapsel, de houdingen en de hond. Fikkie = Pal, Wimpie = Skeezix en dien dikken baas = Walt

Ach niemand kende in 1928 het origineel.

 

De avonturen van Wimpie Wegloop (1928)

De avonturen van Wimpie Wegloop. Weer een hoogtepunt uit de prehistorie van het Nederlands stripverhaal. Het heeft alle kenmerken van de meeste boekjes uit die tijd. Onbeholpen, infantiel, slecht getekend en ter plekke uit d eduim gezogen, zo lijkt het. Daarom vinden we het ook zo leuk. Er is niets aan gekunsteld. De tekenaar (en schrijver nemen we aan) plagieerde voor het prachtige gekleurde omslagplaatje waarschijnlijk onze "Smitty" van Walter Berndt. Ja daar konden ze wel tekenen.  Natuurlijk komen er weer kabouters in voor- Spillebeenkabouters, zucht. En een heks die in deel 2 eventjes terloops verbrand wordt. De eerste twee deeltjes hadden broer en zus en en Griek Smit gekregen op 5 december 1928. Daardoor kunnen we ze nu zeven jaar eerder dateren dan Lastdodo.

 

 

Ploetje en Mopie

Het vervolg op Tripje. Op het net word je voortdurend bestookt met facsimilé uit begin jaren zeventig. Hier zien we het eigenlijke spul uit 1928 waarschijnlijk, maar het is een tweede druk er moet nog een eerdere zijn dus. Zonder achterkant en met nog flarden scharlaken rode rugteep. Voor de facsimilé heeft men dezelfde omslag gebruikt, maar dan zonder "uitgave van het Rotterdamsch Nieuwsblad". 

Het is een stuitend eenvoudig en ad hoc verzonnen verhaaltje. Zo worden ze niet meer gemaakt. Het toont een charmant soort naïviteit, die vermoedelijk de gehele Nederlandsche bevolking kenmerkte. Mensen die nog niets gewend waren, die slikten een dergelijk primitief kinderverhaaltje wel, gezien de populariteit (een 2e druk! en een vervolg op Tripje!). Ze zouden eens een kijkje moeten nemen aan de overkant van de oceaan. Daar waren ze Little Nemo gewend (en al weer ontwend) en de mooiste strip aller tijden " Gasoline Alley" was op zijn hoogtepunt. Het is ook niet voor niets dat Marten Toonder als jonge jongen zo onder de indruk was van de Amerikaanse strips uit de zondagbijlage die zijn vader van de grote vaart had meegebracht. Ondertussen moesten wij het met Tripje doen en dus met Ploetje en Mopie (waarvan we de naam telkens fout schrijven als Moppie. Mopie, wat een rare naam, maar ja, dat is Skeezix ook en Robbedoes, om van Oepoeti maar te zwijgen). Toch kwamen direct een jaar na Tripje onze Bulletje en Boonestaak, dat we toch wel kunnen beschouwen als de eerste echt goede Hollandse (Vlaamse) strip. Sorry Henk.

George Sprott

Een dominant kenmerk van de nostalgisten (Robert Crumb, Chris Ware en Seth) is dat ze proberen het bijna vergeten verleden te herscheppen. Daarbij maken ze het waarschijnlijk, althans zeker bij Ware en Seth door hun strakke stijl, mooier dan het waarschijnlijk was (link). Het geheugen speelt ons altijd parten. Het blijkt echter wel een goed middel tot het maken van prachtige kunstwerken. Zoals ook dit boek van Seth.

 

 

Adelens Spaziergang

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geen boekje maar wel deze link.

Herr und Frau Knopp

 

Julchen en haar oom en tante

 

Maler Klechsel

 

De vrome Helene

 

Twaalf leuke speldjes uit 1940 (om de bezetter te helpen): Max, Moritz, meester Böck en de weduwe Bolte

En na zo'n verhaal kunnen we u onze eerst bemachtigde wat krijtige en versleten exemplaren niet ontzeggen wetende dat beter bewaarde exemplaren die nog op het authentieke kartonnetje bevestigd zijn, onderweg zijn. Ja een verzameling om u tegen te zeggen. Vandaag de eerste vier uit Max und Moritz.

 

 

Kriegs Winter Hilfe 1939/1940

 De winterhulp kennen wij. Van luciferdoosjes en dergelijke. Ook hier werd daar in 1940 met argusogen naar gekeken. Ja zeg, hebben ze net ons land bezet en nou gaan ze liefdadig doen. Wat heeft dat met Wilhelm Busch te maken? Zult u zich afvragen. Die was immers al in 1908 overleden. Maar zijn werk leefde voort. Ook foute uitgevers hier zoals Westland brachten op slecht papier de vertaalde boekjes uit tot 1944 aan toe. Genoeg antisemitische grappen stonden er in, maar die moet je dan ook zien naast het lachten om alle ietwat afwijkende mensen, zoals ijdeltuiten, verwende prinsesjes, kwajongens, gulzigaards (Schreckhals), etc. erug naar de winterhulp. Wat blijkt in 1940 kon je hele leuke speldjes krijgen van vele Buschiaanse karakters zoals Max en Moritz natuurlijk, maar ook hun opponenten zoals Meester Böck, de weduwe Bolte. Het zijn maar liefst 12 speldjes, de hele rits van boekjes komt langs zoals Herr und Frau Knopp, de vrome Helena, Julchen en haar tante en oom (Nolte) en ook nog de kunstschilder Klechsel. Alleen Adele (met haar spaziergang) konden we niet terugvinden in een boekje. Zo zie je maar weer wat een onlogische verbanden er bestaan. Wilhelm Busch, wat zou die van deze Kriegs Winterhilfe gedacht hebben?

 

 

Wilhelm Busch - Over de 61e(1916), 65e (1920) en 83e druk en de gruwelijke molenaarsdochter (1916).

We gaan verder. Helemaal kloppen onze aannames niet over eenzijdig drukken en zo. Zo blijken onze kaftloze exemplaren van Plisch und Plum en Herr und Frau Knopp uit 1900 en 1901 dubbelzijdig bedrukt. Zou het dan alleen om Max und Moritz gaan. Die werden immers ook gekleurd uitgegeven. Een geheel ander boek over de molenaarsdochter uit 1916 die op gruwelijke wijze drie rovers (ze hebben het verdiend) om het leven bracht, de een verpletterd, de tweede uit elkaar getrokken en de derde onthoofd, is ook eenzijdig bedrukt. Het exemplaar heeft trouwens een ontroerende opdracht van een broer aan zijn zus Gretchen. Ondanks de loopgraven waar hij waarschijnlijk weer naar toe moest, had hij dit prachtige en grappige boek voor haar gekocht als aandenken aan de Kriegweihnachten van 1916. Misschien was dit wel het laatste dat hij ooit heeft opgeschreven. Zo'n verhaal over een psychopatische moordenares was natuurlijk niets vergeleken de gruwelen uit de werkelijkheid. Om te lachen.

Over Krieg gesproken daar is nog iets anders over te melden maar dan die andere, de tweede. Dat de volgende keer, bij wijze van klifhanger.